Antybiotyki P-laktamowe

Należą do nich: penicyliny, eefalosporyny I tzw. nieklasyczne antybiotyki P-laktamowe. Penicyliny stanowią najcenniejszą z grup antybiotyków szczególnie przydatnych u ludzi w wieku podeszłym. Spośród wielu zalet penicylin najbardziej istotną zaletą jest brak bezpośredniej toksyczności, co pozwała na stosowanie dużych dawek. Najstarszą z penicylin i dotychczas stosowaną jest benzylopenielina — penicylina G. Wykazuje ona właściwości bakteriobójcze wobec ziarniaków Gram-dodatnich (paciorkowce, gronkowce), ziarniaków Gram-ujemnych rodziny Neisseriaceae, niektórych wirusów, ehlamydiów jaglicy, ziarinika wenerycznego, Krętka bladego oraz większości istotnych w patologii ludzkiej bakterii beztlenowych. Niestety wśród wymienionych drobnoustrojów spotyka się obecnie znaczny odsetek szczepów opornych na ben-Kylopenieylinę, np. gronkowce koagulazo dodatnie, paciorkowce kałowe, dwoinki Neisseria. Natomiast nadal z dobrym skutkiem stosuje się benzylopenicylinę w przypadkach zakażeń paciorkowcami grupy A (płonica, róża, angina, ropne zakażenia skóry), w chorobach wenerycznych (kiła, rzeżączka), w ropnych zakażeniach gronkowcowych. Nie podaje się foenzylopenicyliny w zakażeniach przewodu pokarmowego oraz układu moczowego, gdyż czynnikami etiologicznymi w tych schorzeniach są z reguły drobnoustroje niewrażliwe na działanie klasycznych penicylin.

Dieta przedszkolaka

W ostatnich czasach alarmujące >rozwój dziecka Rozwój dziecka  odżywiania  dieta  otyłość dzieci stały się najnowsze dane żywieniowe mówiące, o coraz większej liczbie otyłych osób. Jeszcze bardziej niepojący jest fakt, że dużą cześć z tej grupy stanowią dzieci w wieku przedszkolnym. W obliczu tego problemu większość rodziców próbuje zachować obojętność, uważając, że ich dziecka to nie dotyczy (chociaż widać, że jest inaczej) lub próbują tłumaczyć się tym, że dziecko z tuszy wyrośnie. Postawa taka jest bardzo błędna, gdyż nieważne jak dobrą przemianę materii dziecko odziedziczyło po rodzicach, jeśli jedynymi przyjmowanymi przez nie posiłkami będą słodycze, chipsy, czy fast-foody, nie będą one miały szansy z tej nadwagi wyrosnąć. Każdy odpowiedzialny rodzic (jakkolwiek dziwnie to brzmi, bo rodzic z reguły winien być odpowiedzialny) powinien zatroszczyć się o to, co spożywa jego pociecha. Pomijając bowiem temat żywności, nie zdajemy sobie nawet sprawy, jak bardzo możemy nasze dziecko skrzywdzić i utrudnić mu nie tylko normalne życie w społeczeństwie, ale i zdrowy rozwój. Żeby mieć pewność, że nasz maluch odżywia sie odpowiednio należy z jego diety wyeliminować przede wszystkim chipsy, fast-foody, czy inne śmieciowe jedzenie. Nie trzeba od razu radykalnie zabierać mu wszystkich przyjemności (szczególnie, kiedy dziecko zna już te smaki), ale ważne jest by je w znacznym stopniu ograniczyć – wprowadzając np. jeden dzień w tygodniu na ulubioną niezdrową przekąskę. Takim zabiegiem uszczęśliwimy malucha i będziemy mieli pewność, że taka ilość mu nie zaszkodzi. Wiemy już czego przedszkolak jeść nie powienien, zastanówmy się więc co dieta klikulatka powinna zawierać. Ważne jest aby nasz milusiński otrzytmywał 5 zbilansowanych posiłków w ciągu dnia. Dobrze byłoby zapoznać się z piramidą żywienia, która podpowiada nam, jakie składniki i w jakich ilościach należy wprowadzać do menu dziecka. Trzeba też pamiętać żeby podczas układania takiego jadłospisu nie pomijać preferencji malucha. Najlepszym rozwiązaniem byłoby usiąście do tego zadania razem. Ważne jest żeby te posiłki urozmaicać proponować nowe warzywa, czy potrawy. Dziecku musi jedzenie smakować i musi mu sprawiać przyjemność. Przedszkolaki chętnie sie uczą i próbują, należy im tylko pokazać kierunek, co pozwoli na nabycie dobrych nawyków żywieniowych.

Antybiotyki polipeptydowe

Należy do nich polimiksyna B i kolistyna. Nie powinny być stosowane u ludzi w wieku podeszłym ze względu na dużą nefro- i neurotoksyczność, dlatego nie będą one szerzej omawiane. Tetracykliny. Wszystkie tetracykliny charakteryzują się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego. W małych stężeniach działają bakteriostatycznie, w dużych zaś bakteriobójczo. Z powodu wielu działań ubocznych i dużej toksyczności nie stosuje się dziś tetracyklin naturalnych. Obecnie stosowane są tetracykliny półsyntetyczne — metacyklina, minocyklina i doksycyklina, spośród których wyróżnia się doksycyklina (Vibramycin). Antybiotyk ten wchłania się w ok. 95% z przewodu pokarmowego, dobrze przenika do tkanek, jego okres biologicznego półtrwania wynosi ok. 20 h, co powoduje, że stosuje się go raz w ciągu doby. Nie wykazuje działania nefrotoksycznego, ani nie wywołuje reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Inne tetracykliny mają dużą toksyczność, zwłaszcza wobec narządów miąższowych. Uszkadzają wątrobę, nerki, odkładają się w kościach i zębach, wykazują działanie teratogenne i embriotoksyczne, wzmagają procesy kataboliczne. Te cechy stanowią zdecydowane przeciwwskazanie do stosowania tetracyklin u ludzi w wieku podeszłym. Zastrzeżenia te nie dotyczą doksycykliny. W wielu krajach tetracykliny zostały wycofane z lecznictwa.

Stres pourazowy

W dzisiejszych czasach pojęcie stresu jest dość popularne. Przyśpieszone tempo życia nie sprzyja rozluźnianiu się. W organizmie wydzielają się hormony „walki i ucieczki”, choć nie zawsze jest potrzeba, trudno jednak oszukać naturę. Stres codzienny można w pewnym stopniu oswoić poprzez techniki antystresowe. Trudno się jednak przygotować na sytuacje, które są o wiele cięższe, niż na przykład rozmowy z niemiłymi klientami. Bycie świadkiem tragicznego wypadku samochodowego, pożaru własnego domu, czy innej katastrofy może być przyczyną tak zwanego zespołu stresu pourazowego. Najczęściej występuje on u dzieci i u starszych osób.

Problem tkwi zazwyczaj w braku możliwości zapomnienia o przykrej sytuacji. Chory wielokrotnie w myślach przeżywa jeszcze całe wydarzenie, nawet jeśli upłynęło już trochę czasu. Jeśli nawet uda mu się świadomie nie dopuszczać tych wspomnień do siebie, wracają one na przykład w czasie snu. Chory zazwyczaj stara się uciec od tamtej sytuacji, dlatego unika wszystkiego, co mogłoby mu przypomnieć o tragedii. Przy tym może reagować agresją na wszelkie próby przypomnienia mu o tym. Czasami osoba z zespołem stresu pourazowego przeżywa depresję i niemal wycofuje się z życia.

W leczeniu stosuje się zazwyczaj psychoterapię w połączeniu z terapią środkami farmakologicznymi. Poleca się, by pacjent nie zamykał się w sobie i zaczął mówić o traumatycznej sytuacji, by wyrzucić z siebie emocje. Niekiedy jednak odradza się, by od razu po wypadku drobiazgowo rozpatrywać bolesną sytuację, ponieważ często to zapomnienie szczegółów może pomóc danej osobie na tyle, by nie stała się ofiarą pourazowego stresu. Oczywiście zależy to od >stres Wypadek  terapia  agresja danej osoby, jednak często trzeba zastanowić się, czy zmuszanie do terapii w krótkim czasie od wypadku jest konieczne i potrzebne. Jeśli objawy zespołu stresu pourazowego nie dają nam normalnie funkcjonować w długim czasie po traumatycznym wydarzeniu, konieczne jest zasięgnięcie porady lekarza-specjalisty, który zazwyczaj kieruje na odpowiednią terapię.

Przeziębieniom mówimy NIE!

Czas zimy, zarówno przed nią, jak i po niej bogaty jest we wszelkiego rodzaju bonusy w postaci kataru, kaszlu, ogólnego rozbicia zwanego potocznie przeziębieniem. Dlatego bardzo ważne jest aby zrobić wszystko żeby tej wątpliwej przyjemności uniknąć. W aptekach pełno jest suplementów diety, które mają na celu wesprzeć nasz organizm w walce z infekcjami. Zaopatrzenie sie w tego typu środki, to oczywiście bardzo dobry pomysł – nie zaszkodzi spróbować. Jednak w gąszczu atakujących nas ze wszystkich stron reklam z cudownymi lekami, których zażywanie uchroni nas przed chorobą, warto przypomnieć sobie naturalne, domowe sposoby naszych mam i babć. Prawdopodobnie ile babć tyle sposobów i każdy będzie skuteczny (pewnie bardziej od tego kupionego w aptece i tańszy oczywiście). Jeśli jednak w pobliżu nie znajduje się żadna gotowa do pomocy babcia, można spróbować kuracji cytrynowej. Polega ona na niczym innym, jak piciu soku z cytryny, przez osiem dni – można oczywiście i dłużej na pewno nie zaszkodzi), ale osiem to wymagane minimum. Pierwszego dnia rano wypijamy sok z jednej cytryny, drugiego z dwóch, trzeciego z trzech, a czwartego z czterech, w miarę równych odstępach czasowych. Po czym piątego dnia znowu z czterech, szóstego z trzech, siódmego z dwóch i ostatniego dnia z jednej. Może brzmieć to trochę ekstremalnie, ale do smaku cytrynowego soku przez ten czas naprawdę można się przyzwyczaić, a nagromadzona w tak krótkim czasie tak duża ilość witaminy C, spowoduje, że nasz organizm zamagazynuje sobie ją na długi okres czasu. Dodatkowo w okresie jesienno-zimowym zalecane jest zwiększone spożycie owoców i warzyw oraz picie rozgrzewających herbatek. Nie zapominajmy też o spacerach, gdyż mimo, że jest zimno hartujemy nasz organizm, który potem >przeziebienie Przeziębienie  katar  zapobieganie  leczenie łatwiej adaptuje się do zmian pogody. Oczywiście nie przesadzać z tym hartowaniem, pół godziny dziennie w zupełności wystarczy, przy czym nie można zapomniec o ciepłym ubraniu. Jeśli kogoś jednak pomysł z cytrynami nie przekonuje, to warto pomyśleć o tej aptece i wstąpic do niej za nim skieruje nas tam lekarz.

Skolioza

Skolioza o skrzywienie boczne kręgosłupa. Często trudno je zauważyć samodzielnie, kiedy jest niewielkie. Nie wszystkie przypadki wymagają leczenia, jednak dobrze jest zasięgnąć porady lekarskiej w przypadku, gdy podejrzewamy tę dolegliwość. Wcześnie wykryta daje się wyleczyć i zazwyczaj nie musie to być wtedy leczenie operacyjne.

Przy lekkiej skoliozie zalecane są ćwiczenia korekcyjne, w cięższych przypadkach stosuje się gorset ortopedyczny, który wymusza przyjęcie odpowiedniej postawy. Ważne jest to zwłaszcza w okresie wzrostu dziecka. Jeśli skolioza jest bardzo pogłębiona, konieczna jest operacja. Nie należy więc, jeśli jest to możliwe, dopuszczać do pogłębienia się wady. Przyczyna tej choroby nie jest znana. W rodzinach, w których skolioza występowała u przodków, pojawia się ona częściej, dlatego uważa się, że w >skrzywienie Kręgosłup  ból  postawa  ćwiczenia grę wchodzi czynnik genetyczny. Dodatkowo skrzywienie boczne kręgosłupa częściej występuje u dziewcząt niż u chłopców. Jeśli więc występują te dwa czynniki, należy zwracać uwagę na postawę swojego dziecka przy staniu i chodzeniu.

To, czy skolioza występuje u danej osoby, można zwykle określić samodzielnie. Zazwyczaj zauważalnymi objawami są niesymetryczne ramiona – jedno jest wyżej, drugie niżej. Dodatkowo osoba garbi się i nawet gdy stoi prosto, widać, że jest pochylona w którąś stronę. Gdy można zauważyć wygięcie kręgosłupa w literę S, można powiedzieć, że jest to już dość znaczna skolioza, jednak stopień skrzywienia może ocenić jedynie ortopeda. Po stwierdzeniu choroby przy badaniu polegającym na ocenie symetrii ciała, konieczne bywa prześwietlenie, by stwierdzić stopień rotacji kręgosłupa. Warto się postarać, by badanie nie stresowało młodego pacjenta.

Leczenie skoliozy, która się pogłębia, jest konieczne, ponieważ w dalszych stadiach skrzywienie kręgosłupa powoduje bóle i ucisk na narządy, między innymi na serce, co może powodować różne inne dolegliwości i może prowadzić do innych chorób.

Apteki i lekarstwa

Obecnie nie ma osoby która nie cierpi z powodu jakiś dolegliwości. W aptekach zostawiamy mnóstwo pieniędzy, które
wydajemy na potrzebne nam leki. Niestety wiele osób nadużywa lekarstw zamiast je porostu zażywać zgodnie z zaleceniami
lekarza. Obecnie leki są łatwo dostępne. Czasami bywa tak, ze osoba która wcale nie potrzebuje leków, zażywa je bez
ograniczeń. Takie postępowanie prowadzi do lekomani. W każdym domu jest pełno leków na rożne dolegliwości. Niektóre z nich
maja bardzo silne działanie i niedobrze by było gdyby wpadły w niepowołane ręce, na przykład naszych dzieci.
Szczególne skłonności do lekomani maja ludzie młodzi, którzy nie zawsze zdają sobie sprawę czym jest uzależnienie
od leków. Niektórzy młodzi myślą sobie, ze to chyba lepiej jak zamiast narkotyków będą brać leki, które w końcu maja
zastosowanie w medycynie. Nastolatki grubo się mylą. Nieodpowiedni lek może bardzo zaszkodzić. To co jednemu pomaga, drugiemu
zaszkodzi. Każdy z nas ma inny organizm. Często występują także uczulenia na niektóre składniki leków. Takie uczulenie
może spowodować nawet śmierć przez uduszenie. Nadużywając leków których nie przepisał nam lekarz, robimy dokładnie tak
jakbyśmy zażywali twarde narkotyki.
Nie każdy wie o tym, ze nadużywając leków pobudzających możemy narazić się na zaburzenia pracy serca, a także
na napady drgawkowe. Niektóre substancje zmniejszają wydolność oddechowa co może spowodować śmierć.
Warto tutaj zauważyć, ze pewnych leków nie wolno miesząc z innymi lub z alkoholem. Miksując tabletki i alkohol
możemy zabić samych siebie.
Kolejnym zagrożeniem związanym z lekami jest uzależnienie. Niektóre leki potrafią działać jak narkotyki. Powodują
ze czujemy potrzebę sięgnięcia po nie przez stymulowanie odczuwania przyjemności w ośrodkach mózgowych. Nadużywanie leków
jednak nie przynosi trwalej euforii i nie przyczynia się do szczęścia. Wręcz przeciwnie, może pogłębić stres i depresje.

Aspekty zdrowotne technizacji

Nie ma takiej strony naszego życia, która by nie została dotknięta lub zmieniona przez zastosowanie w społeczeństwach zindustrializowanych syntetycznych związków chemicznych. Ta powszechność w istotny sposób zmienia charakter oddziaływania i tworzy nowe problemy. Jednym z nich jest ekspansja chorób alergicznych. Środki chemiczne używane są jako leki, w domu dla higieny i dla wygody, w pracy, w produkcji, przy odpoczynku, w transporcie, w jedzeniu i piciu, a nawet dla zwiększenia płodności lub jej ograniczenia. Do tego należy dodać zanieczyszczenia pochodzące z zewnątrz, takie jak: dymy fabryczne, spaliny samochodowe, środki ochrony roślin, środki owadobójcze i wiele innych. Coraz bardziej człowiek zależy od produkcji chemicznej, a zwiększająca się populacja domaga się nowych produktów i w coraz większych ilościach. Zwiększonym żądaniom społecznym i zwiększonym dostawom produktów chemicznych nie towarzyszy wzrost świadomości społecznej o szkodach indywidualnych, ekologicznych, a nawet ekonomicznych, jakie pociąga za sobą ta olbrzymia produkcja. Nie towarzyszy im też znajomość ryzyka, jakie przynosi ten nieopanowany wzrost produkcji chemicznej, zarówno dla jednostki, jak i dla populacji ludzkiej. Sporadyczne dane o rynku zwykle są lekceważone; takie rozumowanie ma swoje uzasadnienie w tym, że większość zmian wywołanych w ustroju przez działanie czynników środowiskowych rozwija się powoli i skutki są dość odległe.

Badania układu nerwowego

Badania układu pamięciowego u ssaków wykazały, że pamięć wydarzeń świeżych-pamięć „krótkotrwa­ła” — różni się od pamięci wydarzeń dawnych — pa­mięci „długotrwałej”. Ludzie, którzy doznali wstrząsu mózgu, są często niezdolni do przypomnienia sobie wydarzeń, które bezpośrednio poprzedzały wypadek, natomiast zachowują w pamięci wydarzenia wcześniej­sze. W miarę, jak pamięć ich powraca, wydarzenia przypominają im się zasadniczo w tym porządku, w którym następowały. Zjawisko to określono jako niepa­mięć wsteczną. Wydaje się, że każda próba uczenia się uruchamia w mózgu proces, który polega na ciągłej czyn­ności określonych neuronów. Ów proces konsolidacji powoduje w rezultacie utworzenie się engramu i jego od­łożenie gdzieś w korze. Wstrząs mózgu, elektrowstrząs i podobne metody postępowania mogą zakłócać proces konsolidacji tworzący engramy, natomiast zupełnie nie wpływają na engramy już całkowicie ukształtowane. Hipokamp, okolica mózgu znajdująca się na dolnym wewnętrznym brzegu każdej półkuli mózgowej, jest połączony z podwzgórzem i z korą za pośrednictwem tworu siatkowatego przodomózgowia. Jeżeli u człowieka oba hipokampy zostaną uszkodzone, to wykazuje on znaczne upośledzenie pamięci krótkotrwałej.Badania pamięci ośmiornicy, przeprowadzone przez J. Z. Younga i B. B. Boycotta wykazały, że zwierzę to również posiada odrębne mechanizmy dla pamięci krótkotrwałej i długotrwałej i że płat wierzchołkowy mózgu ośmiornicy związany jest wyłącznie z pamięcią długotrwałą. Engramy wzrokowe zlokalizowane są w płatach wzrokowych, przy czym w nich również powstaje pamięć krótkotrwała każdego bodźca, po którym następuje kara albo nagroda.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawów należy do najczęstszych chorób stawów człowieka. Radiologicznie jej cechy wykrywa się u 90% osób powyżej 40 roku życia, natomiast tylko u 10% występują objawy kliniczne: bóle stawów, ograniczenie ich ruchomości i zniekształcenia. Uszkodzeniu ulegają przede wszystkim stawy narażone na obciążenie, tzn. kolanowe i biodrowe. U kobiet częściej bywa zajęty staw kolanowy, a u mężczyzn biodrowy. Często też bywają dotknięte stawy rąk i stóp. Do zmian makroskopowych należą ubytki chrząstki, podchrzęstne torbiele rzekome, stwardnienie obnażonych powierzchni stawowych kości i wyrośla kostne. Początkowo zmiany patologiczne dotyczą chrząstki stawowej, która staje się żółta, matowa i nierówna na powierzchni. Z czasem powierzchnia ta ulega postrzępieniu, tworzą się głębokie szczeliny i ogniska rozmiękania. Fragmenty chrząstki mogą znajdować się w płynie stawowym i stąd ulegać resorpcji przez błonę maziową, stając się przyczyną odczynu zapalnego. W daleko posuniętych stanach może odwarstwić się cała chrząstka stawowa. Pod wpływem sił obciążeniowych i nieprawidłowego tarcia odsłonięta powierzchnia kostna ulega przebudowie, twardnieje i upodabnia się do kości słoniowej. Zmieniony rozkład sił działających na powierzchnie stawowe prowadzi do tworzenia się na brzegu stawu wyrośli kostnych, zwłaszcza w miejscu przyczepu ścięgien i więzadeł. Odłamane wyrośla kostne leżą luźno w jamie stawowej jako tzw. myszki stawowe.